Te dik. Te dun. Te gespierd. Niet strak genoeg. Te veel rimpels. Te grijs. Te oud voor die korte rok.
Er is ook altijd wat.
Als vrouw kun je het eigenlijk nooit helemaal goed doen. En het bijzondere is dat werkelijk iedereen daar iets van lijkt te mogen vinden. Alsof je lichaam na een bepaalde leeftijd ineens een soort openbaar discussieonderwerp wordt.
En laten we eerlijk zijn: we doen er zelf net zo hard aan mee.
Ik ook.
Ik kan voor de spiegel staan en denken dat mijn buik best wat strakker mag. Mijn armen kunnen ook nog wel wat extra training gebruiken. En als ik een tijdje niet heb gesport, zie ik dat heus wel.
Ik hou van mooie kleding, ik wil er graag goed uitzien en ik zou het helemaal niet erg vinden als alles nog een beetje steviger werd.
Maar ik wil er ook geen dagtaak van maken.
Want wanneer is goed voor jezelf zorgen eigenlijk veranderd in een eindeloos verbeterproject?
De zwaartekracht doet ook gewoon haar werk.
Ik ben geen dertig meer. Ook geen veertig of vijftig.
En ja, dat zie ik aan mijn lichaam.
Mijn huid is anders, spieren vragen meer aandacht en sommige onderdelen lijken langzaam hun eigen plannen te trekken.
Ik kan me daar ontzettend druk over maken. Maar ik kan ook accepteren dat mijn lichaam verandert en ondertussen goed voor mezelf blijven zorgen.
Ik sport omdat ik sterk en fit wil blijven. Ik eet gezond en vegan omdat ik goed voor mezelf, dieren en de planeet wil zorgen. En ik draag graag mooie kleding omdat ik daar plezier in heb.
Niet omdat ik eerst aan een of ander schoonheidsideaal moet voldoen.
Dan die opmerkingen over het uiterlijk van vrouwen.
“Wat ben jij mager geworden!”
“Ben je aangekomen?”
En mijn favoriet:
“Wat zie jij er nog goed uit voor je leeftijd!”
Nog?
Voor mijn leeftijd?
Moet ik daar nu blij mee zijn?
Waarom niet gewoon:
“Wat zie je er goed uit!”
Alsof je vanaf een bepaalde verjaardag alleen nog complimenten krijgt met een kleine disclaimer erbij.
En probeer als vrouw maar eens de juiste balans te vinden.
Draag je een korte rok, dan moet je misschien eens wat meer naar je leeftijd gaan leven.
Draag je alleen nog wijde, praktische kleding, dan heb je jezelf laten gaan.
Sport je veel, dan ben je vast obsessief bezig met je uiterlijk.
Sport je niet, dan moet je toch echt wat beter voor jezelf zorgen.
Succes ermee, ladies.
Het zou natuurlijk prachtig zijn als ik iedere ochtend voor de spiegel stond en dacht: wat een fantastisch lichaam heb ik toch.
Maar zo werkt het bij mij niet.
Sommige dagen ben ik heel tevreden. Andere dagen zie ik vooral dat mijn buik wat minder strak is dan ik zou willen.
En soms denk ik gewoon: Petra, misschien moet je die oefeningen eens wat vaker doen in plaats van er alleen maar over na te denken.
Dat vind ik niet erg.
Ik hoef niet te doen alsof ik ieder rimpeltje, ieder vetrolletje en ieder stukje slappere huid geweldig vind.
Maar ik hoef mezelf er ook niet om af te keuren.
Dat is voor mij het verschil.
Ik mag best iets aan mijn lichaam willen veranderen, zonder ondertussen ontevreden te zijn over alles wat het al is.
Mijn lichaam hoeft geen twintig jaar jonger te lijken
Ik wil graag sterk blijven.
Ik wil kunnen wandelen, sporten, dansen, reizen, tuinieren en met mijn honden op pad gaan. En dat het liefst nog heel veel jaren.
Ik wil zonder al te veel moeite van de grond kunnen opstaan. Zelf mijn zware boodschappentassen dragen. Nieuwe dingen blijven proberen.
En ja, ik wil ook graag dat mijn kleding mooi zit.
Waarom zou ik daar geheimzinnig over doen?
Be strong, not perfect.
Be strong, not perfect.
Maar ik hoef niet meer het lichaam te hebben dat ik op mijn dertigste had.
Sterker nog, ik zou helemaal niet terug willen naar mijn dertigste.
Ik ben blij met de vrouw die ik nu ben. Met alles wat ik heb meegemaakt, geleerd en veranderd.
Dat mijn lichaam daar ook iets van laat zien, vind ik eigenlijk heel logisch.
En nu graag wat minder commentaar
Misschien moeten we gewoon eens ophouden met het voortdurend beoordelen van vrouwenlichamen.
Van anderen, maar ook van onszelf.
We zijn zoveel meer dan een kledingmaat, een getal op de weegschaal of de stevigheid van onze bovenarmen.
Ik wil gezien worden om mijn energie, mijn humor, mijn ideeën, mijn verhalen en alles wat ik nog van plan ben.
En als ik ondertussen in een mooie jurk rondloop met een paar armen die best nog wat strakker mogen?
Dan is dat maar zo.
Ik blijf sporten. Ik blijf goed eten. Ik blijf mijn best doen om fit en sterk te blijven.
Maar ik weiger van mijn lichaam een levenslang renovatieproject te maken.
Ik wil er goed voor zorgen. Niet er de rest van mijn leven ontevreden over zijn.